Unutulmaz tarihçinin annesi, uzun yıllar Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi (DTCF) Rus Dili ve Edebiyatı bölümünde hocalık yaptı.

Türkçe, Almanca ve Rusça’nın konuşulduğu çok dilli bir aile ortamında büyüyen yazar, küçük yaşlarından itibaren ileri seviyede Almanca, Fransızca, İngilizce, Rusça, orta seviyede Arapça, Farsça, Latince, İbranice, Sırpça ve Yunanca dillerini öğrendi.

İlber Ortaylı İkinci Dünya Savaşı sonrası, ailesiyle Türkiye’ye göç etti.

İlk ve orta öğrenimini İstanbul Avusturya Lisesi’nde, lise eğitimini ise 1965’te Ankara Atatürk Lisesi’nde tamamlayan tarihçi, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi (DTCF) Yeniçağ Tarihi Bölümü’nden 1970’te mezun oldu. Ortaylı, üniversitede Halil İnalcık ve Şerif Mardin gibi alanında önemli akademisyenlerin öğrencisi oldu.

Ortaylı, Viyana Üniversitesinde Slav ve Doğu Avrupa dilleri alanında da öğrenim gördü. Yüksek lisans çalışmasını Chicago Üniversitesinde Halil İnalcık danışmanlığında tamamladı.

Paris, Berlin, Viyana, Moskova ve Roma’da seminerler verdi

Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi’nde (SBF) 1973’te asistan olarak göreve başlayan usta edebiyatçı, “Tanzimat Sonrası Mahalli İdareler” başlıklı tezi ile doktor ünvanını, “Osmanlı İmparatorluğu’nda Alman Nüfuzu” çalışmasıyla 1979’da doçent, 1989’da ise profesör ünvanını aldı.

Ortaylı, Ankara Üniversitesi’nden 1983’te ayrılarak, Paris’te Ecole des Hauters Etudes, Berlin Feri Üniversitesi ve Princetion Üniversitesi’nde, Viyana, Moskova, Roma, Münih, Strasbourg, Yanya, Sofya, Kiel, Cambridge, Oxford ve Tunus üniversitelerinde misafir öğretim üyeliği yaptı, seminerler ve konferanslar verdi. Yerli ve yabancı bilimsel dergilerde 16 ila 19. yüzyıl Osmanlı tarihi ve Rusya tarihi ile ilgili makaleler yayınladı.

ODTÜ’de 1988’de bir süre doçent olarak görev yapan başarılı tarihçi, aynı yıl SBF’deki görevine geri döndü. Ortaylı, 1989-2002 yıllarında Ankara Üniversitesi SBF İdare Tarihi Bilim Dalı Başkanı olarak görev yaptı.

Galatasaray ve Bilkent üniversitelerinde konuk öğretim üyeliği yaptı

Galatasaray Üniversitesinde 2002’de konuk öğretim üyesi olarak görev yapan yazar, daha sonra Bilkent Üniversitesinde de konuk öğretim üyeliği yaptı.

Ortaylı, 2005’te Topkapı Sarayı Müzeler Müdürlüğü Başkanlığı görevine başladı ve 2012’de emekli olarak görevi Haluk Dursun’a devretti.

İlber Ortaylı’nın, 1981’de Ayşe Özdolay ile yaptığı evlilikten Tuna adını verdiği kızı dünyaya geldi. Çift, 18 yıllık evliliğin ardından 1999’da boşandı.

Bacağındaki iltihaplanma nedeniyle 5 Aralık 2025’te hastaneye kaldırılan Ortaylı, bir süre Koç Üniversitesi Hastanesinin yoğun bakım servisinde tedavi gördü. Ortaylı, bugün 78 yaşında hayatını kaybetti.

Eserleri

Ortaylı’nın Türk edebiyatına miras bıraktığı eserlerinden bazıları şunlar:

“Osmanlı İmparatorluğu’nda Alman Nüfuzu”, “İmparatorluğun En Uzun Yüzyılı”, “Tanzimat’tan Cumhuriyet’e Yerel Yönetim Geleneği”, “Hukuk ve İdare Adamı Olarak Osmanlı Devleti’nde Kadı”, “Türkiye İdare Tarihine Giriş”, “Osmanlı’yı Yeniden Keşfetmek 1-2”, “Avrupa ve Biz”, “Türkiye’nin Yakın Tarihi”, “Cumhuriyetin İlk Yüzyılı 1923-2023″, ” İlber Ortaylı Seyahatnamesi”, “İmparatorluğun Son Nefesi”, “Türklerin Tarihi, Orta Asya’nın Bozkırlarından Avrupa’nın Kapılarına”, “Türklerin Tarihi, Anadolu’nun Bozkırlarından Avrupa’nın İçlerine”, “İttihat ve Terakki”, “Osmanlı’ya Bakmak Osmanlı Çağdaşlaşması”, “Bir Ömür Nasıl Yaşanır?”, “İnsan Geleceğini Nasıl Kurar?”, “Avrupa ve Biz – Geçmişten Günümüze”, “Fatih Sultan Mehmed: Doğunun ve Batının Efendisi”, “Kuruluş: Cumhuriyet’e Giden Yol”.

Asya Setinay Karagül-AA

Türkiye’de muhafazakar çevrelerin Atatürk eleştirilerini “laiklik” eleştirisiyle başlattığına değinen Ortaylı, “Laiklik sekülerleşme ile ilgili değildir ve ‘sekülerleşme’ kavramı laikliği tanımlamak için yeterli değildir. Biz, her zaman bunu kullanırken Fransız Devrimi’ne atıfta bulunuyoruz, Fransızcadaki ve Fransız Devrimi’nden gelen anlamını kastediyoruz. Bazı kesimler Türkiye’deki laikliği eleştirmek için referans olmaksızın Stalin’in ataizmini öne çıkarıyorlar ve genç nesillere hikayeler anlatıyorlar. Bu, komik oluyor.” şeklinde konuştu.

Türk dünyasının reformcusu

Mustafa Kemal Atatürk’ün geniş ölçekte ismi zikredilen ve bilinen bir isim olduğunu vurgulayan Ortaylı, “Atatürk Türk dünyasının reformcusu olarak adlandırılıyor. Eğer İran’daki kadınlar halen Atatürk’ün ismini söylüyorsa, bu bir hakikattır. Biz çok derin köklere sahip bir ülkeyiz. Hiç bir şekilde sömürge mirasımız yok. Yurtdışında Türkiye’yi sadece sömürgeye uğramış modelinde incelerler, bu tür başlıklar vardır.” diye konuştu.

Ortaylı, ABD ve Almanya’daki bazı akademik çevrelerde Atatürk’ün “diktatör” olarak nitelendirildiğini aktararak, “Bunlar çok ucuz yönlendirmeler.” dedi.

Büyük dönüşümü Atatürk sağladı

‘Atatürk ve Dünya’ başlıklı panelini yöneten UİP Onur Kurulu Üyesi Prof. Dr. İlter Turan da Kurtuluş Savaşı’nın çok uluslu imparatorlukların çökmesinin sonucunda bir ulus devlet kurularak dünya sahnesinde önemli bir yere ulaşmanın anahtarını verdiğini belirtti. Bu dönüşümü Atatürk’ün sağladığını ifade eden Turan, “Atatürk toplumun büyük acılarını bir yana bıraktırarak ve bu büyük dönüşümü sağlayarak geleceğe güvenle bakmamızı sağlayan önderimizdir. Türkiye halen bugün Cumhuriyet’in 100’üncü yılını kutlamak üzereyse, bunu atılan sağlam temellere borçlu olduğumuzu hiçbir zaman unutmamamız lazım.” dedi.

Bu yıl dördüncüsü düzenlenen ve dünyanın en büyük şehircilik buluşması olan Kartepe Zirvesi “Dirençli Şehirler ve Şehrin Dönüşümü” temasıyla 25 ülkeden gelen 350 entelektüel, akademisyen, ekonomist, kent bilimcisi ve dünyanın geleceği için söyleyecek sözü olanların katılımıyla gerçekleşti. Kartepe Zirvesi’nin son gün oturumunda Akçakoca Salonu’nda ‘Kadim Şehirlerden Günümüze’ konusu ele alındı.

Ünlü sunucu Pelin Çift moderatörlüğünde gerçekleşen oturuma ünlü tarihçi Prof. Dr. İlber Ortaylı katıldı. Gençlik dönemindeki şehirler ile bugünün şehirlerini karşılaştıran Prof. Dr. Ortaylı, “Sanayiyi planlı bir şekilde verimli topraklardan kaydırırsak gelecek nesillere daha iyi bir Türkiye bırakırız.” dedi.

“Kapıda düşman vardı”

Türkiye’de şehirleşmenin 1. Dünya Savaşı’ndan sonra telaşla ve dönemin şartlarına göre dizayn edildiğini ifade eden Prof. Dr. İlber Ortaylı, “Burada insan Voltaire okuyup, Mozart’ı dinleyerek Batı medeniyeti ne güzelmiş diye girmediler işe. Kapıda düşman vardı. Telaş vardı. İnsanlar bu şehirleri o dönem bu şekilde kurdu” dedi.

Orta Anadolu’da sanayileşmenin olmayıp sadece Marmara Bölgesi’nde yoğunlaşmasını eleştiren Prof. Dr. Ortaylı, artık Orta Anadolu’da da sanayileşmenin olduğunu dile getirdi. Sanayi olmazsa Türkiye’nin aç kalmayacağını ifade eden Prof. Dr. Ortaylı, planlı bir şekilde sanayiyi başka bir bölgeye kaydırılırsa gelecek nesillere daha iyi bir Türkiye bırakılacağını söyledi.

“Şehirlere göç çekmek cahilliktir”

Göçlerin Türkiye’nin sanayileşme ihtiyacını daha da arttırdığını dile getiren Prof. Dr. Ortaylı, “Göçler sanayi sancısını iki kat artırmıştır. Türkiye kendi çevresini tahrip etmiş ve sanayileşmiş. Göç için boşalan köylere aklı başında insan getireceğiz. Şehirlere göç çekmek bir cahilliktir” dedi.

“Tabiatı yok ediyoruz”

Şehirleri düzenlemenin vakti geldiğini vurgulan Prof. Dr. İlber Ortaylı, “ Öncelikle zehirli mıntıkaları çok edeceğiz. Yani sanayiyi verimli topraklardan çekeceğiz. Bursa şeftalisi sanayileşme yüzünden artık yok. Tabiatın güzelliklerinden istifade edemedikten sonra zenginlik ne işe yarar? Peynirimizin küfü eski küf değil. Otlarımız eski ot değil. Bu tabiat insanları yaratmış ama biz tabiatı yok ediyoruz. Dünya değişmedi. Aynı şehirleşme paniği devam ediyor. Yaşamak istiyorsak da bu devam edecek ama bu kendi bulunduğumuz çevreyi yok etmemiz anlamına gelmiyor. Onu ıslah etmeliyiz.” diye konuştu.

Ortaylı’nın açıklamaları şöyle:

Türkiye’de yaşanan ekonomik krizlerin, tarihin tekerrür etmesi ile bir ilgisi yoktur. Öncelikle aynı şekilde tekerrür etmiyor. Sonra da krizin nedenlerini tesbit etmiyoruz. Etsek bunu görürüz. Zira Türkiye’nin üretim sorunu var. Modern tarihte, son 100 yılda Türkiye’nin en büyük ekonomik sorunu yetersiz üretimdir. İmkanlar olduğunda da yine yetersiz eğitimden dolayı yine koşuşamıyorsun. İhracat krizleri, ithalat meseleleri falan… Bu çok açık… Böyle bir yapının etrafından üretimin genişletilememesi, esaslarının tesbit edilememesi, rasyonelleştirilememesi dolayısıyla devamlı bir kriz yaşanıyor. Döviz düştü, ev fiyatları artıyor. Ev fiyatlarının artasının bununla bir ilgisi var mı? Ev yok ortada çünkü! Bunlar başka şeyleri örtüyor.

Yabancıya satış kolay geçim yoludur

Mesela Türkiye kolay bir geçim yolu buldu. Vatandaşlık satıyor. Bunu da çok ucuza satıyor. Etraftaki strüktür.. Mesela; Suriye boşalıyor, İran’ın durumu belli, Iraklılar Türki’de… Son zamanlarda bu durum Afganistan’a kadar uzadı. Çatlayan bin dünyanın sığınacak insanları sığınıyor bize. Ve sığınma mekanizmalarını; iltica mekanizmalarını, bunu durdurmasını, hafifletmesini ve kontrol etmesini beceremediğimiz için, aşırı bir fırsatçı mevzuat hazırlandığı için herkes bundan bir şey alıyor, bir şey çıkarıyor. Kimse ile rekabet edemiyoruz.

Gurbetçi çocuklarının çok azı döner

Bir de göç vermişiz. O göçün getirdiği bir gelir var. Türkiye’ye dönmeyecek bir kitle var dışarıda. Giderayak, burada kalmayacak yada çok az kalacak bir nüfus, her yıl Türkiye’den artan bir emlak alımı yapıyor. 3.5 milyonu Almanya’da olmak üzere Avrupa’da birçok vatandaşımız var. Bunlar yurda gelmeyecek veya çok azı dönecek. Yeni nesil orada kalacak. Türkiye’ye gelmeyecek. Onu bırakın… Türkiye’ye gelenler önceden köylerine gelirdi. O da azalıyor şimdi.

Ege sahillerinde tatil yapan bir nüfus türedi

Böyle bir memlekette siz halen dışarı ev satmaya çalışırsanız bu rasyonel bir şeydir. Tevdiatta rasyonalite yoktur, binaenaleyh ev bulunmaz. Çok açık, vergilendirme sistemi devreye girer. Niçin dışarıdan gelen göçün burada ev sahibi olmasını teşvik ediyoruz? Bu anlaşılır bir şey değil. Türkiye’de çok mu bolluk var? Bazı yerlerimizin dışarıdan nüfusun gelerek yerleşmesine ihtiyacı mı var? Aksine…

Üretim olmazsa ev de olmaz

Onun için Türkiye’de büyük bir mesken buhranı başladı. Arsa satışlarında anormal fırsatlar söz konusu. Tabi alım satımın üretim mekanizmasına yönelik olmaması nedeniyle de başka problemler çıkıyor.

emlaknews.com.tr

Ortaylı’nın metni şöyle:

Süleymaniye Camii’nin inşaatı 7 senede bitmiştir. Büyük mimarın binayı yükseltişi 2 seneyi bile kapsamaz. İnşaatın en uzun zamanını mevcut tepeyi yeraltı isnat duvarlarıyla, kanallar inşasıyla geçirmiştir. Bu nedenle Süleymaniye’de yüksek inşaat yapılmaz.

Ağır binalar yapılmamalı

Bırakınız eski asırları benim çocukluğumda bile Süleymaniye civarında 2-3 katlı ahşap yapılar, bunların yanında bazen neredeyse 1.5 kat diyebileceğimiz mütevazı binalar, mescitler, mescitlerin hazireleri, evlerin bahçeleri ve yeşilin ortasında cami yükselirdi. Onun uzandığı alt noktada Rüstem Paşa Camii ve Nuruosmaniye Camii’nin görüntüsüyle taş eserler ahşap ve yeşilin karışımı hoş bir manzara gösterirdi.

Önce Biyoloji Enstitüsü (mimarı rahmetli Ekrem Hakkı Ayverdi) bu görünümü bozdu. Merhum sonraları DP devrinde bilhassa başbakana rica ve tasfiye bedelini kendisi ödemek üzere son katını tıraşlama izni almıştır. 1960’lardan sonra çarşı esnafı işin tadını kaçırdı. Kaçak yapılar, kat otoparkları çevreyi sardı. Hiçbir şekilde mimari üslup kontrolü bizim memlekette söz konusu olmadığı için milletin medar-ı iftiharı bu eserin etrafı mezbeleye dönüştü.

Umursamaz nesil

İstanbul Büyükşehir Belediyesi Kadir Topbaş zamanında devlet işbirliğiyle bir Süleymaniye Projesi hayata geçirdi. Projenin yürütücüsü Kiptaş o günden bugüne kadar gözle görülür bir saha değişikliğini gerçekleştiremedi. Şu anda bahsedilen büyük değişiklik için de açık bir plan ve proje ortaya konamadı.

Medyaya konulan garip resimlere ve binalara bakılırsa bu bölgedeki yeni görünümü kabul etmek mümkün değil. Buranın Sulukule-Karagümrük hattına benzemesine tahammül edemeyenler bizden çok gelecek nesiller olur. Çünkü bizim neslin hiçbir şey fazla umurunda değil.

Bizimkiler Londra yolcusu

Bizimkiler İstanbul’dan sıkılırsa Londra’ya gider yerleşir ancak. Gelecek hafta bu konuyu daha çok bilgi toplayarak detaylı bir şekilde inceleyeceğiz. Lütfen kamuoyuna bu proje hakkında daha açık ve ayrıntılı bilgi verin.

İlber Ortaylı-Hürriyet

İlber Ortaylı burada zaman geçirecek

Ayvalık Bağyüzü köyünden 1 yıl önce 8 dönüm araziyle, içinde bir köy evi bulunan 850 metrekarelik arsa satın alan Ortaylı, bu süre zarfında evi restore ettirdi. Bir yıl süren çalışmaların tamamlanmasının ardından Ortaylı, Ramazan Bayramı sonrasında Bağyüzü köyünde kendisine ait restore ettirdiği taş evde daha fazla zaman geçireceğini söyledi.

Kadri Kaya-DHA

Tarihçi yazar Prof. Dr. İlber Ortaylı, kaza sonrası incelemelerin sürdüğü tarihi yalı ve yaşanan kazayla ilgili değerlendirmelerde bulundu.

Hekimbaşı Salih Efendi Yalısı’nın İstanbul’un en önemli yalılarından olduğunu söyleyen Ortaylı, kazayla İstanbul Boğazı’nın büyük bir değerini kaybettiğini ifade etti.

“El değiştirmeyen yalılardan biriydi”

Prof. Dr. İlber Ortaylı, “Yalıya gelip biri çarpacak dediğim zaman aklıma hep Hekimbaşı Salih Efendi geliyordu. Çünkü eski ve çok orijinal bir yalı. İçinde de bir hayli kıymetli eşyalar varmış. Eski yalılar çok sahip değiştirmiştir, bu öyle değil. Eski bir aile, çünkü mütemadiyen el değiştirmeyen yalılardan biri, gün geçirmişlerin elinde. Bunun gibi ibretlik bir örnek de Amcazade Hüseyin Paşa Yalısı. Tamir edilen çok güzel yalılar var ama hep aklıma bunlar geliyor. Tedbir almak lazım insanlar yaşıyor orada” diye konuştu.

“Hükümet ve uzmanlar vatandaşı bilgilendirmeli”

“Mühim olan İstanbul ve İstanbullunun hayatı” diyen Prof. Dr. Ortaylı, yaşanan bu tür olaylar karşısında ikinci bir kanalın gerekli olduğuna dikkat çekti.

Hükümetin ve konunun uzmanlarının vatandaşı bu konuda bilgilendirmesi gerektiğini vurgulayan Prof. Dr. Ortaylı, şöyle devam etti:

“Boğaz geçişini hükümet söyledi diye bazıları alerji duyuyor. Ben bunu anlamıyorum. Bu lazım mı değil mi, olur mu, olmaz mı? Bunun raporu verilsin. Böyle bir ikinci kanalın lazım olduğu görülüyor. Türkiye ve dünya jeolojisini çok iyi bilen Prof. Dr. Celal Şengör buna taraftar. Bu projeye karşı ciddi bir şey yazılması lazım. İlmi şeylerle dolu değil, sadece halka açık anlatılabilir bir rapor gerekiyor. Böyle bir şey yazılmıyor, sözlü bir edebiyattır gidiyor. Yok sular karışır, yok bilmem ne olur. Peki, o zaman bir yazın. Mesela kanal çok geniş tutuluyor. Hakikaten neden geniş tutuluyor? Onu bir sorgulasınlar. Artık iş yalıdan çıktı. Bundan sonra boğazda seyr-ü sefa halinde işine gücüne gidip gelen insanlar, çoluk-çocuk var. Bu kadar lakayt kalıp sonra ‘su kirlenir’ diyorlar. Kirlenecekse onu da lütfen izah etsinler. Bu işte görevli uzmanlar ve hükümet bence kamuoyunu bilgilendirmiyor. Bazı meslek grupları maalesef 17 Ağustos depreminden beri çok iyi imtihan vermediler. İçlerinde konuşan, uyaran ve rapor verenler olduğu gibi bunu ticaret vasıtası haline getirenler de oldu. Bütün ilgili odaları göreve davet etmek hakkımız.”

“Montrö’yü değiştirmek kolay değil”

Transit gemi geçişlerinde Montrö Boğazlar Sözleşmesi’nden kaynaklanan sorunlar olduğunu belirten Ortaylı, Montrö’yü değiştirmenin kolay olmadığını vurguladı.

“Faciaların yaşanmasını bekleyecek değiliz” diyen Ortaylı, “Akdeniz’de bir sürü ucuz şirketin elinde sayısız gemi var. Bunlar takip edilemiyor. Biz boğazlardayız ve Montrö Boğazlar Sözleşmesi’ne göre boğazdan geçen gemilerin kılavuz alma mecburiyeti bile yok. Oysa bunlar çok kontrole muhtaç geçişler. Mesela bu gemide anlaşılan hiçbir şekilde teknik donanım, teknisyen donanımı falan yok. İki yakada 20 milyona yakın insan yaşıyor ve kıtalar arası gidip geliyor. İstanbullular denizi kullanmak zorundalar artık ve gittikçe yoğunlukla kullanıyorlar.

Beykoz, Yeniköy gibi bir sürü hat çıktı. Bu nedenle artık küçük gemilerin hayatı bunlar yüzünden tehlikede. Bunlar son derece başıboş, dikkatsiz ve personeli üzerine hiç iyi şeyler düşünemeyeceğimiz gemiler. Sintine bırakıyorlar ve çöp döküyorlar. Boğazın ekolojisini değiştiriyorlar. İstanbul’un yakın gelecekte bunlarla baş etmesi mümkün değil. İlla felaket beklemeyelim” ifadelerini kullandı.

DHA

Cumhuriyetin kuruluşu, İstanbul’un denizle olan ilişkisi, cemiyet hayatı, ticaretin gelişimi gibi birçok açıdan salonun korunması gerektiğini savunan İlber Hoca, uyum sağlanabileceğini kaydetti.

İlber Ortaylı’nın yazısını tamamı

12 asırdır ciddi tamirat bekliyor

Hürriyet Gazetesi’ndeki yazısında Aya İrini’yi inceleyen Ortaylı, Aya İrini’nin inşa edildiği 8’inci yüzyılda son yapılışından beri, neredeyse 12 asra yakın bir zaman geçtiğini, kısmi tamirlerin dışında ciddi bir restorasyondan geçmediğini söyledi.

Bugün kanser alanı olarak kullanılıyor

Kilisenin bugün İstanbul’un ve dünyanın izlediği konserlerin verildiği bir ‘concert hall’ vazifesini gördüğünü söyleyen Ortaylı,” Bu ihtişama söylenecek şey yok; ne var ki acil bir restorasyonun gerekliliğini sadece uzmanlar değil, her Allah’ın kulunun gözü görüyor. Acil ve maalesef uzun sürecek bir restorasyon gerekli. Kimse oralı değil, restorasyon için kapatıldığında da “Orayı kapatıyorlar” gibi itirazlar ileri sürmenin pek anlamlı olacağını zannetmiyorum. Önce tarihin bize emanet ettiği binayı kurtaralım.” diye konuştu.

Aya İrini’nin kısaca tarihçesi

Roma doğuya kayıp İstanbul’un başkent (Nea Roma) ve resmen Hıristiyan olmasının ardından şehrin en önemli kiliselerinden biri Aya İrini’ydi. Dördüncü yüzyıldan gelmektedir. 532 yılındaki büyük yangında bütün ahşap kiliseler gibi o da yandı ve 548 yılında bugünkü formuyla yeniden yapıldı.

Yapıda avlu, atrium, kilisenin girişi (narteks) ve geniş bir ana mekân (naos) yer alır. Yarım bir kubbenin altında apsis bölümünde onlarca ruhaninin oturduğu bir ikonastisis de vardı. Koronun bulunduğu mihrap fevkaladedir ve birhaç salona hâkimdir.

Aya İrini 8’inci yüzyıldan kalma en eski ikonoklast kilisedir. Bu dönemi yansıtan en büyük yapıdır. ‘Put kırıcılık’ kavgasında başkentin en belirgin kilisesi konumundaydı. Fetihten sonra da camiye çevrilmedi. Osmanlı ordusunun zaferlerden elde ettiği sancak ve bayrakların saklandığı bir depo haline geldi. Sonraları askeri silahların toplandığı, 1840’ta ise Tophane Müşiri Fethi Ahmet Paşa’nın gayretiyle de eski eserler müzesi olarak kullanılan bir bina oldu. Arkeoloji müzemiz (Müze-i Hümayun) kurulduktan sonraysa sadece silahların saklandığı bir yere döndü.