Türkiye, Avrupa’ya gitmek için sıraya giriyor

Peki bu ne anlama geliyor? Türkiye, Avrupa’ya gitmek için kelimenin tam anlamıyla sıraya giriyor. Ancak bu sıraya sadece hayal kuranlar değil, iş bağlantısı kurmak isteyenler, tedaviye gitmek zorunda olanlar, eğitim planlayan gençler de dâhil.

İşte 2024’te en çok Schengen başvurusu yapan ülkeler:

Çin: 1.779.255 başvuru

Türkiye: 1.173.917 başvuru

Hindistan: 1.108.239 başvuru

Fas – 606.800

Rusya – 606.594

Cezayir – 544.634

Suudi Arabistan – 505.455

Birleşik Krallık – 470.569

Tayland – 265.243

BAE – 260.229

Nüfusla orantılandığında tablo daha çarpıcı

Çin ve Hindistan’ın Schengen ilgisi anlaşılabilir: her biri 1,4 milyar nüfusa sahip. Ancak Türkiye’nin başvuru sayısı, bu devlerle kafa kafaya. Bu da şu soruyu beraberinde getiriyor:

Neden bu kadar çok Türk vatandaşı Avrupa’ya gitmek istiyor?

Yanıt basit: Türkiye’nin pasaport gücü giderek azalıyor. 2006’da dünyanın en itibarlı pasaportları arasında yer alan Türk pasaportu, son 10 yılda vize rejimi bakımından ciddi kayıplar yaşadı. Vatandaş, 30’dan fazla belgeyle vize kuyruğunda beklerken, her yıl binlerce ret ve randevu sorunu yaşanıyor.

Avrupa kapıları açık mı, kapalı mı?

Schengen vizesi, 27 ülkeyi kapsayan bir seyahat izni. Almanya, Fransa, Hollanda, İtalya gibi klasik Avrupa destinasyonlarının yanı sıra Norveç, İsviçre ve İzlanda gibi AB üyesi olmayan ülkeleri de kapsıyor. 180 gün içinde 90 gün kalma hakkı tanıyan bu vize, aslında teoride “tek başvuru, çok ülke” mantığıyla işliyor. Ama uygulamada öyle mi?

Birçok Türk vatandaşı, ret oranlarının artmasından, randevu sistemlerinin aksamasından ve aşırı belge talebinden şikâyetçi. Bu tablo, sadece bireylerin değil, turizm ve iş dünyasının da Avrupa ile olan ilişkisini zora sokuyor.

Dile kolay: 9 başvurudan 1’i Türkiye’den

Avrupa’ya yapılan her 9 Schengen başvurusundan biri Türk vatandaşından geliyor. Ama bu kadar başvuru, seyahat özgürlüğü kazandığımız anlamına gelmiyor. Vize almak giderek zorlaşırken, Türkiye’den yapılan başvurularda red oranları da %20’leri aşabiliyor. Geri döneceğine dair garanti sunamadığı düşünülen binlerce vatandaş, seyahat planlarını gerçekleştiremeden dosyasını kapatıyor.

Schengen’e giden yol ne kadar pahalı?

Vize ücreti, seyahat sağlık sigortası, otel ve uçak rezervasyonları, banka dökümleri, maaş bordrosu, tapular, davetiyeler… Ortalama bir Schengen başvurusunun maliyeti 3000 ila 6000 TL arasında değişiyor. Bir de başvuru reddedilirse? Para yandı.

Vatandaş soruyor: “Pasaportla doğrudan gidemeyeceksek, neden bu kadar vergi ödüyoruz?”

Vize süreçlerinin Türk vatandaşları için birer eziyete dönüşmesi, artık sadece diplomatik değil, sosyolojik bir krize de dönüşüyor. Kimi öğrenciler eğitim fırsatını kaybediyor, kimi iş insanları fuarları kaçırıyor. Kimi ise yalnızca hayalini kurduğu bir seyahati gerçekleştiremeden evine dönüyor.

Bu tabloyu kim değiştirecek?

Vatandaş değil. Artık diplomasi sahasında top. Avrupa ülkeleriyle yapılacak yeni vize anlaşmaları, karşılıklılık ilkesi ve pasaport gücünü artırmaya yönelik adımlar, yıllardır oyalanan bir dış politika meselesi.

Schengen vizesi istatistikleri sadece turizm verisi değil. O rakamlar aslında şu gerçeği haykırıyor:

“Avrupa’ya gitmek için her şeyi yaparız… ama lütfen kapıyı biraz aralayın.”